’t Is weer zover. Na een week van stilte beginnen de appjes weer binnen te stromen. Nu zijn andere vriendinnen aan de beurt om te beledigen, tot zelfs doodsbedreigingen aan toe. We wachten allemaal op de uitslag van de ruggenprik, maar die wordt niet eens afgenomen. Ook de hulpverlener wordt belaagd en geslagen. Hij beschrijft een woonkamer met kapotgeslagen raam, dode planten, net opgegeten maaltijden, lege flessen advocaat. De woonbegeleiding wordt al weken de toegang ontzegd. De crisisopvang is onderweg. Innerlijk slaak ik een zucht van verlichting. Alles beter dan dit. Ik moet denken aan het andere Damesmeisje. Hoe we van de week gelukzalig glaasjes advocaat leeglepelden, samen in ons Knausje. Wat een schril contrast…

Er hangt een zwoele, zoete geur in mijn tuin. Het is fluitenkruidtijd, de hoge schermen met kantige bloemetjes stralen me tegemoet. Ooit plukte ik een grote bos van deze mooiste aller lentebodes, en gaf hem aan oma Utrecht. ‘Wat moet ik met dat onkruid’, zei ze als altijd weinig subtiel, en gooide ze in de vuilnisbak.

Fluitenkruid, het is één grote metafoor. Een alles dominerende aanwezigheid, die ademloos maakt. Je wilt dat het nooit eindigt, bent woedend als het onderhoudsregime van de gemeente nietsontziend de bermen maait op het hoogtepunt van bloei. Maar als de plant mag blijven staan, zoals in mijn tuin, dan komt er ook een moment van het grote instorten. Dan moet er gesnoeid worden en opgeruimd, om er nog iets van te maken.

Als altijd: leven in het nu, genieten van het nu.

In de klimhortensia ontdekken we een kundig geconstrueerd nest met vier kleine groenblauwe eitjes. Als De Gewone Jongen er langs loopt vliegt een zwarte flits de struiken in. Een merelnest? Ik houd mijn hart vast voor de jongen die straks over de grond beginnen te scharrelen. Met al die katten.

Het is nauwelijks leesbaar, maar er staat champagne! Het was een magisch moment. In het nieuwe huisje van het andere Damesmeisje, champagneglaasjes tevoorschijn getoverd uit handtas, idem de champagne. Met ons drieën hieven we het glas, terwijl de makelaar niet eens meer dronk sinds 1 januari. Hij was trouwens gemakkelijk over te halen. Wat een gelukzaligheid, wat een blijheid! Levens zullen veranderen, ook het mijne. Ik kan niet wachten!

‘Ik wil dat je vertrekt’, zegt ontheemde vriendin boos. Ik ben net 2 minuten binnen. Maar de toon is alweer gezet, de eerste beledigingen vliegen om mijn oren. Ik sta op, pak jas en tas en ga. Terwijl ik terug naar huis rijd merk ik dat het begint te wennen, dit gedoe. Als ik thuis kom schijnt de zon. Niet veel later staan we klimop te weg te knippen van het loodsdak. Ik vind een prachtig blauw vogeltje, dood, snaveltje en kopje nog volledig intact. Vegen, onkruid wieden, eindelijk samen rondkijken in ons domein. Ik ben blij dat ik ben waar ik ben. Ontheemde vriendin is doodongelukkig en wil weg. En de nieuwe buurvrouw die ik krijg, wil ook gaan. En blijven…

Een interview met schrijver en voormalig milieuactivist Paul Kingsnorth maakt diepe indruk.

Al jaren draagt hij de boodschap uit dat we ons niet uit de milieucrisis kunnen organiseren. Hij besloot met zijn gezin in de Ierse natuur te gaan wonen, om ‘kleine plekjes van leven en karakter en schoonheid en betekenis’ te cultiveren en om te gaan ‘luisteren naar de aarde’. Daar wordt hij op enig moment overweldigd door het inzicht dat hij Jezus’ nederige weg moet volgen. Dat is de keuze waar we voor staan, zegt Kingsnorth. ‘Eenvoudiger leven, minder technologie gebruiken, meer weggeven, machtspolitiek afwijzen, je naaste liefhebben. Het is rebellie of overgave, overheersing of dienstbaarheid.‘ Mooi, interessant, daar wil ik meer over lezen.

Fotograaf Eddy van Wessel is op bezoek in een vluchtelingenkamp in Bosnië. Daar proberen vluchtelingen nog iets te maken van het Suikerfeest. Een klein meisje is overblij met een banaan, een ander loopt trots met een tweedehands sjaal om haar hoofd te paraderen. De mensen proberen ongebroken nog iets van hun leven te maken. Het is schrijnend, zeker als je het afzet tegen alle drukte die wordt gemaakt in Nederland. Wij, hier, hebben heimwee naar vakantie en terrasjes. Eigenlijk te gek voor woorden.

Het is een prachtige dag met grote afwisseling. Het ene moment trek ik ongewenste zaailingen uit de borders en veeg mijn straatje schoon, het andere moment verfijn ik de inschrijvingsleidraad en kopieer ik stukken voor de uitgekozen aannemers. Het is allebei goed, want als altijd een rustige enclave in een wereld vol puinhopen.

De termijnen zijn krap, kan de bouw van de terp wel starten? Maar de projectgroep besluit: volgend jaar is geen optie. We gaan het doen, we gaan het gokken. Moed en lef!

En het wordt beloond: vanochtend, om een minuut over zeven een email met het bericht dat de gemeentelijke vergunning is verleend! Als er nou nog ff niemand bezwaar maakt, zijn we waar we wezen willen: de Terp fan de Takomst komt eraan.

‘Black lives do matter’, zegt een vrouw met een opgetogen gezicht voor het gerechtsgebouw in Minneapolis. Het is kort nadat er een luid gejuich is opgegaan toen het vonnis bekend werd: schuldig, schuldig, schuldig. ‘I didn’t believe anymore in justice’, zegt een man, ‘but now I start to believe it is possible again, I am so proud’. George Floyd, say his name.

Terwijl ik naar het nieuws kijk dwalen mijn gedachten af naar ontheemde vriendin. Het gaat helemaal mis, daar in Franeker. Er zijn klachten binnengekomen bij de makelaar over het voortdurende geschreeuw. Mogelijk zeggen ze de huur op. Huis en vriendin vervuilen en vervallen langzaam. Woonbegeleiding komt, als dat gewenst is, en niet eerder. Wat er precies aan de hand is, is ook nog steeds niet echt duidelijk. Scans worden gemaakt, hersenvocht afgenomen. En zo zitten we met ons allen al bijna een jaar te wachten. Zolang er geen gevaar is voor zichzelf en haar omgeving, gebeurt er niets. Helemaal niets.

Wij zitten inmiddels op onze handen, misschien de enige manier om de boel in beweging te krijgen. Dat is moeilijk, want je wilt helpen. Maar tegelijkertijd, eerlijk gezegd, ook niet meer, het geschreeuw en de verwijten beu. Ondertussen vraag ik me af: Is de manier waarop onze maatschappij omgaat met verwarde mensen wel de juiste? Wordt hier echt het beste gedaan wat mogelijk is? Doet ontheemde vriendin er echt nog wel toe? Nu hardop tegen haar praten niet meer kan, zeg ik haar naam in stilte.

Lieve kattenvriend, nou moet ik je toch wat zeggen, vandaag. Dat gerommel met die kat van jou, die kat die helemaal jouw kat niet is, is best vertederend. Je zorgt voor de juiste zakjes met eten. Je zorgt dat de andere kat, Tashi, niet bij dat eten kan en in de huiskamer wordt opgesloten. Je zorgt dat het bakje water altijd vers is, als het mannetje zin heeft om te drinken. Je zorgt dat de kat, die kat die helemaal jouw kat niet is, elke avond rustig op jouw schoot kan liggen. Af en toe een aaitje, af en toe een praatje tegen elkaar, zó lang dat je benen er bijna trombose van krijgen.
De Neus, die kat die helemaal jouw kat niet is, kan zijn geluk niet op. Als ie even naar buiten loopt zie je hem denken: hoe kom ik weer binnen, zo goed heb ik het nog nooit gehad. Dáár, bij die nonchalante, doch heel serieuze man hoor ik thuis.
Ik kom er niet aan te pas, ondanks alle kattenliefde. Kan me niks schelen. Ik ga over een paar dagen naar Marie. Weliswaar een hond, maar dan wel de beste der besten.

Sterke vrouwen zijn van alle tijden. Sommigen zijn echter zo uitgesproken dat ze altijd opvallen, wat ze ook doen. Ik raakte gisteren helemaal vrolijk en geïnspireerd door een documentaire over het leven van actrice Mae West. Natuurlijk, haar naam is bekend. En die ene quote ook. ‘Is that a gun you’re pointing at me, or are you just glad to see me?’ Maar dat deze vrouw haar wereld zó ver vooruit was, dat verraste me.
Mae West trad -bijna 100 jaar geleden!- als jong meisje op in burlesque shows, het ordinaire zusje van veaudeville. Ze begreep de aantrekkingskracht en besloot een toneelstuk te schrijven: Sex. Het leverde haar volle zalen op Broadway op en 8 dagen in de gevangenis wegens onzedelijk gedrag. Ze kreeg veel vrienden in de homowereld en schreef een nieuw stuk: the Drag. Opnieuw vernietigende recensies, opnieuw volle zalen. Ze realiseerde zich dat 80% van de bezoekers mannen waren en richtte zich vervolgens op de vrouwen. Ze ging zelfontworpen mooie jurken dragen, corsetten, hoeden met veren.
Hollywood kon niet meer om haar heen. Ze vroeg wat de directeur van de filmmaatschappij verdiende en vroeg 1 dollar meer. En veranderde haar imago weer, door haar seksuele voorkomen nu te doorspekken met humor. Die golvende taille, dat wulpse loopje, die gevatte opmerkingen, dat lonkende mondje, na een aantal succesvolle films werd het allemaal te gevaarlijk, te onfatsoenlijk. Dan liever kindvrouwtje Shirley Temple. Niet dat het Mae West iets uitmaakte. Die bleef trouw aan wie ze was tot aan haar dood. Onafhankelijk, eigenwijs, a woman in her own right. Madonna was er niks bij.

De twee houtduiven zitten nog steeds in de lindeboom, maar nu zitten ze op een nest. Nog net niet in het topje, maar veel scheelt het niet. Vanaf de grond lijkt het een redelijk onderkomen. Maar of dat echt zo is? Duiven zijn slechte nestenbouwers, al vaker zagen we in onze tuin takkenbouwsels voor onze ogen weer uit elkaar vallen. Terwijl ondertussen de grote vogels onbeholpen in de weer waren er nog iets van te maken.

Kort na deze ontdekking ben ik ingespannen bezig in de keuken met het maken van een lichaamsframe uit kippengaas. Voor de komende tentoonstelling van de Damesmeisjes, hou dat in de gaten! Het bovenste deel van de keukendeur staat uitnodigend open voor Tashi. Dan hoor ik hevig gehinnik van de paarden, die sinds gisteren vlak achter ons hek grazen. Ik kijk naar buiten en zie dat er sprake is van grote opwinding. Alle drie staan ze strak te kijken naar de andere kant van het weiland. Ik volg hun blik. En zie, in de verte loopt, nee dartelt een veulentje. Het kind van de Palomino is eindelijk geboren. Het jonge paardje heeft witte sokjes en een wit parmantig staartje, echt een kind van de vader. Die is ondertussen helemaal van slag en galoppeert opgewonden heen en weer langs het hek.

Dieren zijn net mensen. Wij zijn met zijn allen ook opgewonden druk heen en weer aan het rennen om een plekje te krijgen in de vaccinatiestrategie. En als het lukt lijkt het alsof de wereld weer een beetje openbloeit.

Terwijl in Amsterdam de ambulance voorrijdt, kruipt hier in Blije langzaam een pittige hoofdpijn mijn lichaam in. Hartepijn om ontheemde vriendin, denk ik eerst. Maar als ik in de nacht steeds wakker schiet uit steeds dezelfde, onverklaarbare en niet na te vertellen koortsdroom, dringt zich een andere gedachte op. Het lijkt wel alsof ik griep heb. Of misschien zelfs corona?
Gelukkig heb ik een zelftestpakketje gekocht. Meteen uitgeprobeerd, peace of cake, uitslag negatief.
In de loop van de dag trekt de hoofdpijn langzaam weg. En hoor ik via verschillende kanten dat meer mensen dezelfde klachten hebben na de eerste AZ-prik. Fikse hoofdpijn, griepaanval, het is vervelend, maar de zekerheid gevaccineerd te zijn weegt voor mij zwaarder.
Het zal me benieuwen. Het andere Damesmeisje kreeg vandaag haar prik. En de lieve vriendin in Bolsward krijgt hem morgen. Hoe zal het hen vergaan? Astra Zenica, ook weer zoiets waar we het een tijd geleden nooit over hadden.

Op de achterbank twee grote dozen van een bekend postorderbedrijf. Spijkerbroeken, schoenen, jassen, tunieken. Als ik bij de aanleunflat aankom, blijkt de bel defect. Ik ga met de lift naar boven en schuif vervolgens de zware dozen voor me uit over de gladde vloer. Van verre klinkt geschreeuw. Het gezicht van ontheemde vriendin staat op storm. Een storm die aanhoudt. De longen bijna op knappen, de vuisten gebald en opgeheven, een stroom van verwijten en beledigingen. Kopje koffie, rustig praten, niets helpt. Ook niet het tonen van de gekochte kleding. Ik heb geen smaak en geen stijl, dat is het. Het knapt van binnen. Ik pak de dozen weer in en stap op, terwijl ontheemde vriendin boosaardige smsjes naar vrienden stuurt. Ze kijkt niet op of om.

Mijn lieve Overbuurvrouw zet alles weer in perspectief. Het is afscheid nemen, rouwen in gradaties. En dat ik niet meer wil helpen, betekent niet dat ik haar nooit meer zal zien. Maar zo kan het niet verder, de zorg moet het nu echt gaan overnemen. Dit is niet meer aan mij, aan ons.

Het is een aangeslagen dag, mijn beschadigde ziel heeft verdriet. Dan, vroeg in de avond, een onverwacht telefoontje. De huisarts. Als ik wil kan ik komen voor een prik. Want ze hebben over, en het kan niet blijven liggen. Het is weliswaar het vaccin met de onheilspellende naam, maar dit Damesmeisje is niet bang. Het andere trouwens ook niet, die krijgt de hare a.s. vrijdag.

Terwijl ik een kaarsje brand voor de geliefde van het andere Damesmeisje, en de Gewone Jongen op jaarlijkse medische controle is, komt er een mailtje binnen:

Geweldig nieuws: Jacob en Tina mogen blijven! Vandaag kregen moeder en zoon te horen dat zij een verblijfsvergunning krijgen. Net zoals iedereen zijn wij intens blij dat de IND de enige juiste beslissing heeft genomen: #jacobblijfthier!

Dit was niet mogelijk geweest zonder jullie hartverwarmende steun. We maakten het nog nooit mee, zoveel handtekeningen -meer dan 165.000- in zo’n korte tijd! Samen stuurden we een ongelofelijk sterk signaal de wereld in: menselijkheid moet altijd zegevieren. En het heeft succes gehad: Deze overwinning is aan jullie te danken, samen hebben we de druk opgevoerd!

Dit is wat een burgercampagne moet zijn. Hulde aan Manon, Hente, Kees, Jolanda en al die andere mensen om Jacob en Tina heen die lieten zien wat je kunt bereiken met een warm hart en je ‘hele best doen!’ En ook het geweldige werk van advocaat Wil Eikelboom mag niet onvermeld blijven. Wij genieten intens van de energie die jullie allemaal gestoken hebben in deze campagne. Dit maakt het werk van en bij DeGoedeZaak de moeite waard!

Jacob en Tina zijn niet de enigen die dreigden te worden uitgezet: nog een kleine groep bevindt zich in een soortgelijke situatie. Voor hen is een oplossing nog niet in in zicht. Ook zij hebben geen enkele binding met dat land, maar dreigen er toch naar uitgezet te worden. We mogen deze groep ondanks het goede nieuws van vandaag niet vergeten! Deze campagne blijft daarom voorlopig lopen en we houden je op de hoogte van vervolgstappen die we gaan zetten.

Dit land heeft een menselijk gezicht, en dat zijn jullie.”

Terwijl goede en minder goede berichten uit Amsterdam elkaar opvolgen, blijkt De Gewone Jongen kerngezond op zijn natriumgehalte na. En is de menselijke maat in Nederland weer heel even terug.

De lucht zit potdicht, er staat een ferm windje, onderweg naar de Zeedijk.

Vorig jaar om deze tijd waren daar massa’s lammetjes, in de verte zijn de witte vlekjes al te zien, de verwachtingen zijn hoog.

Bij het buitendijks gebied aangekomen is de zee ver weg,

Er hangt een mistige zweem boven het land, Ameland is slechts een vermoeden, de ijzeren paal die de locatie van de toekomstige terp aanduidt is niet te zien.

Het gebied is vol leven, misschien wel duizenden brandganzen hokken bij elkaar, op de zomerpolder en op de paardendobbes. Als ik zoals altijd probeer om dichterbij te komen vliegen ze massaal op en verdwijnen naar de kustlijn.

Iets verderop, bij de opgang naar de dijk, is geen lammetje te bekennen. De schapen lijken allemaal drachtig en beloven een overweldigende geboortegolf. Maar wanneer dan?

Richting Holwerd verschijnt een enorme zwerm vogels aan de horizon. Langzaam komen ze dichterbij. Voor de zoveelste keer probeer ik met de camera in de aanslag dit fascinerende natuurgeweld te vangen. Om voor de zoveelste keer tot de ontdekking te komen dat het nauwelijks is gelukt.

Via een obscuur wandelpaadje lopen we terug naar ons dorp.

Halverwege ontdekken we een nooit eerder gezien boerderijtje op een terp, eenzaam in het onherbergzame landschap.

Er is altijd wat te ontdekken, ook hier, waar alles steeds hetzelfde lijkt.