“Karma: je krijgt wat er op dit moment in je leven past”

Deze boodschap lees ik in het  nummer van het Boeddhistisch Dagblad dat ik gisterochtend voor t eerst ontvang. Een uurtje later gaat de telefoon en het leven heeft er een prachtige dimensie bijgekregen.

Karma. het is een begrip waar ik soms mee worstel. Is ziek worden ook een kwestie van karma? Of slachtoffer worden van de toeslagenaffaire?

In dit geval vind ik het een prachtig idee. Ja, dit is precies  wat er nu past in mijn leven.

Wat gebeurt daar, aan de zuidgrens van Rusland, in de buurt van de Oekraïne? Daar worden niet alleen maar, schijnbaar vreedzaam, boompjes gepland. En wat vindt daar in dat strafkamp plaats, waar een dapper mens de hongerdood dreigt te sterven?
En wat woekert daar, in de warme vochtigheid van India? Een nieuwe virusvariant, ontsnapt aan onze controle?
Wat woekert er in Nederland, Dat fotografen zonder reden ernstig belaagd worden? Welk vuurtje staat zo hoog dat de kikkers uit de pan springen, terwijl anderen juist in slaap gesust, gerustgesteld verder slapen?

What’s cooking? Dat dacht ik ook gisteren, bij de versoepelingen qua Corona. Best fijn, hoor. weer op een terrasje mogen zitten. Maar waar komt deze move vandaan?
Wat bouwt zich op in de gezinnen die getroffen werden door de Toeslagenaffaire? Een ‘trotse armoede’ cultuur van isolement en geslotenheid. Wij moeten ons schamen. We zijn toch al zwart, bruin, geel, in ieder geval niet-wit.
We moeten ons schamen. Nee. Wij moeten ons schamen.
What’s cooking op de langere termijn? En waarmee krijgen onze kinderen te maken?
Met die vraag kan ik wakker liggen.

Wat er bij mij aan t koken is, na een lange dag persoonlijk en inter-generationeel trauma & maatschappelijke onrechtvaardigheid ? Wat denk je?
Een soepje. Een Marokkaanse bonen en linzen soep met verse kruiden en harissa. Om de botten te verwarmen en het hart hoop te geven. Voor De Damesmeisjes. Het komende weekend is hun maandelijkse retreat in de Knaus.
Ter voorbereiding van de eerste expo sinds lange tijd. Wat daar allemaal aan t sudderen en stoven is..? Houd het in de gaten!
Something special is cooking!!!

De Bn-er in mijn kamer, die zo af en toe met zijn partner meekomt, maakt me een compliment. Het is hier een ‘verwijt-vrije’zone’ waarin je uit kan zoeken wat je denkt en voelt over zaken, zegt hij, zonder dat het meteen consequenties heeft.

Ik vind het een mooie omschrijving voor iets dat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn..
Dan blijkt dat de BN-er masterclasses en webinars geeft aan topambtenaren. Daar is het begrip ‘ verwijt vrije zone’ inmiddels ook bekend gebied geworden.. Mensen krijgen de gelegenheid hun gedachtes en daden te toetsen in een experimentele ruimte, een veilige plek eigenlijk, waar niemand wordt afgerekend op fouten of ondoordachtheden. Een bescheiden particuliere actie om gruwelen als de toeslagenaffaire en dergelijken tegen te gaan. Als je fouten mag maken, jezelf kan uitleggen en er zoiets als een ‘pardon’ bestaat, hoef je verantwoordelijkheden iets minder snel door te schuiven of over de schutting te gooien.
Terwijl ik vanavond naar de persconferentie kijk en de praatprogramma’s die daarop volgen, moet ik aan de BN-er met zijn humor en daadkracht denken. Ik wens ze allemaal een door de BN-er geleide cursus in ‘verwijt-vrije zone’ denken toe. Wat een verademing zou dat zijn.

Angeline, 2012. Detroit tijgers

Angeline 2012. Zwijnenstal.

Na mijn ‘speedy sunday’ van gisteren volgt natuurlijk ‘mindfulmonday’. Althans, voor de vele volgers van dit Instagram event, opgezet door Miss Zuid Afrika, is dit het geval. Elke maandag, sinds afgelopen februari, wordt een uur lang gesproken over het onderwerp ‘geestelijk gezondheid’ in het kader van de pandemie.
Wat een goed en bijzonder initiatief, denk ik. Een fotomodel dat zich sterk maakt voor de depressies en angsten van anderen in deze tijd. Als we het hebben over de effecten van de pandemie, zou dit er dan eentje zijn? Empathie uit onverwachte hoek? Een podium bieden aan mensen uit dikwijls weinig ‘cool’ geachte hoek?
Vroeger was maandag wasdag. Als kind verbaasde ik me erover dat voor volwassenen, dagen vaste bestemmingen hadden. Op maandag wassen en op vrijdag vis eten. Waarom?
Een even onbegrijpelijk verschijnsel was de ‘voorjaarsschoonmaak’. Dat een jaargetijde iets te maken kon hebben met het huis overhoop halen, ging mijn kinderbrein te boven. En later was ik er te slordig voor, of teveel met andere zaken bezig. Waarschijnlijk allebei.
Maar vandaag, op deze stralende maandag, is het zover. Onze lieve hulp in vieze tijden en ik gaan samen de benedenverdieping te lijf. Planten worden buiten gezet, banken van hun plaats geduwd opdat ze hun stoffige geheimen prijsgeven. Verloren gewaande botjes en ander hondenspeelgoed wordt dankbaar nogmaals in ontvangst genomen. Houtwerk en ramen worden grondig onder handen genomen, Dit alles onder het toeziend oog van De Geliefde, die met benauwd hart maar alerte geest aanwijzingen geeft.
Zo wordt deze lenteachtige was- en boen maandag ook nog een ‘mindfulmonday’.

Wat is de samenstelling van die shot eigenlijk, vraag ik me af terwijl ik met gezwinde vaart, de pleister nog op de ontblote bovenarm, door het park ren. Als een turbodiesel gaat t. Terwijl ik, op mijn eerste rondje hond, in de vroege ochtenduren, nog tegen de zijn auto wassende lieve oude vriend/buurman beweerde me nog niet zo goed te voelen.
Onder een stralende hemel doe ik mijn rondje, maak ondertussen wat filmpjes en train met de hond. Thuis breng ik De Geliefde koffie en ruim nog wat lades en kasten op. Het lijkt allemaal vanzelf te gaan, vandaag. Je zou haast denken dat die vaccinatie je goed doet. Terwijl ik er toch eigenlijk niet over durf na te denken welk gif er nu door mijn systeem raast. Haaienvet, dode chimpansee virussen. En wat nog meer?
Ik sleep potplanten naar buiten, de vorst zal toch immers niet nogmaals onverwachts terugkeren. Ik spoel de afvoer van het binnentuintje door en verplaats daarvoor enorme platen marmer. Ik stop wachtende plantjes in de grond, sleep met gieters water. Verschoon het door de prikzucht van de ambulance broeder en zuster onder het bloed geraakte beddengoed. Lees de notulen van een gemiste vergadering en doe nog wat Zweedse woordjes: beleefdheidsvormen en excuses.

En dan, ‘tack sa mycket, och hej da…is het vaatje leeg. Helemaal.

Voor de tweede keer in korte tijd kom ik het woord tegen. Aanvankelijk meen ik dat t een zetfout betreft. Maar als ik t vandaag opnieuw tegenkom in een interview in het kader van de maand van de filosofie met historica Annelien De Dijn weet ik beter. ‘Algemene dagelijkse activiteiten’ zegt Google erover. Eten, inclusief medicijnen innemen. Drinken, aan en uitkleden. En ‘zinvolle’ activiteiten….
De historica rent ook elke dag in het Westerpark. Zeker als ze wil nadenken. Ik zou haar graag willen tegenkomen op mijn dagdagelijkse rondje.
Op een andere dagdagelijkse activiteit, het NRC lezen, kom ik Tommy Wieringa tegen. Ik besluit opnieuw mijn mening over de schrijver bij te stellen. Hij bezoekt, samen met twee collega-schrijvers, een middelbare school. En treft daar, tegen zijn verwachting, gemotiveerde leerlingen. Hoe zij, in tegenstelling tot de uitkomst van menig onderzoek, wel geïnteresseerd zijn geraakt in literatuur, vraagt hij zich af. Het antwoord lijkt te liggen in ‘voorlezen’. Er zijn boeken aan hen voorgelezen. Ze hoefden het niet zelf te doen, het was niets ‘verplichts’. Het was er gewoon. Avonturen, belevenissen van andere mensen. En dat heeft ze voorgoed geboeid.
Ik moet denken aan voorbije dagdagelijkse activiteiten, hier op de Keizersgracht. De Geliefde las elke avond voor. Ook toen de jongsten nog wel erg jong waren. Tolkien was al een keer helemaal uit, toen de oudste 12 jaar was. Het heeft een levenslange verslaving aan lezen ontketend. Terwijl ik de bende in de keuken opruimde. Dat was mijn ‘dagdagelijkse’ activiteit. Iets minder heroïsch en minder in de geschiedschrijving vastgelegd. Maar, niettemin.
Ik denk ook aan de verbeelding van Dagdagelijksheid. Het veranderen van licht en voorbijgaande geluiden in een spreekwoordelijk ‘huisje’. ‘Dagelijk licht’. Geen typefout. Een kunstproject met de lieve vriendin in het Hoge Noord-Westen.
Hoe graag zou ik de Dagdagelijkheid van vandaag verbeelden. Stilte. Geschuifel en gehijg. Het geluid van een iPhone die appjes ontvangt. De beltoon. Lieve bezorgde vrienden die vragen hoe het gaat. Met het hart en met de post-vaccinatie toestand.
Vanuit mijn bed kijk ik naar de blauwe lucht. De zon die de oostelijke achtergevels bestrijkt.
Ja, ‘dagdagelijk’, een mooi woord.

De vroege ochtend biedt een vreemd schouwspel.
Een stralende zon beschijnt de slaapkamer, waar De Geliefde rechtop in bed zit. Op zijn gestrekte benen ligt de onderste lade van het in ons gezin zo genoemde ‘tante Truus lade kastje’. Dit ter onderscheid van het ‘tante Truus salonkastje’ dat in de serre staat en al mijn beamer en fotoapparatuur bevat.
Het ladekastje herbergt truien, panties en shawls van mij en in de onderste lade heel veel sokken van De Geliefde. Zoveel dat ze er aan alle kanten uitpuilen. Een doorn in mijn oog, dat begrijp je zeker wel.
Naast de geliefde zit, nog in haar nacht outfit, de lieve duurzame dochter. Samen sorteren ze sokken. Bij elke sok heeft De Geliefde een verhaal. Wat meestal tot strekking heeft dat deze niet weggegooid mag worden. De lieve dochter is streng. De voor de vuilnisbak bestemde stapel groeit gestaag. Tot mijn tevredenheid. Onder tussen ruim ik mijn lades op.
De uren verstrijken.
Deze stalende dag begon al heel vroeg. En minder rustig dan dit beeld zal doen vermoeden.
De Geliefde wekte mij met een door pijn vertrokken gezicht. Achteraf zegt hij hierover werkelijk gedacht te hebben een hartaanval te voelen. Ik bel opnieuw het nu bekende nummer van het AMC. Daar moet de computer nog worden opgestart. Na enige gedoe zijn de gegevens gevonden. Ik zie aan mijn geestesoog het scenario van de vorige dag opnieuw voorbij trekken. Maar uiteindelijk kan de cardioloog De Geliefde gerust stellen. Het zijn de te verwachte pijnen van het herstelproces van het getormenteerde hart en het geïnfecteerde zakje. Medicatie slikken en wachten tot het zakt, is het advies. Zo niet dan komt er opnieuw een ambulance.
Zo zitten we de volgende uren te vouwen, sorteren en ordenen. Tot de geest rustig is en de pijn geluwd. Opruimtherapie.

Tante Truus lade

Angeline, 2012. Slaapkamer bij ochtendlicht.

Hokus Pokus Pilatus Pas ik wou dat die pericarditus van De Geliefde genezen was..

Koninklijke route
Ik kijk door het raampje naar de blauwe lucht, hoog boven de huizen.
Ik ken dit beeld. Van lang geleden. 25 jaar en drie maanden om precies te zijn. Toen Charlotte geboren moest worden.
Net als toen bevind ik me in een witte omgeving met geel omrandde ramen. Alleen was ik toen degene die lag. Nu zit ik, ‘Corona’ illegaal meegenomen. Toen was t een gammele rammel bak, nu een high tech ambulance met een cardio verpleegkundige naast me.
Na een benauwde nacht bel ik vanmorgen de huisarts. Een beetje beschroomd. Als ze nu niet opnemen, denk ik bij de ‘even geduld’ stem, dan hang ik op. Maar daar is de vertrouwenwekkende stem van de assistente. Die ‘gvd’ uitroept na mijn verhaal. En dan gaat t snel. Na de buren voorbereid te hebben op wat komen gaat, stormen 2 verpleegkundigen de gang door. Degene met de grote rugzak vol apparatuur blijft eerst achter de fietsen hangen en gooit vervolgens de schilderijen van de muur.
Op de gracht heeft zich een file tot aan de Rozengracht gevormd en buren hangen uit de ramen als we 45 minuten later vertrekken.
Hetzelfde uitzicht als toen mijn vliezen gebroken waren. In ene een andere wereld. Lieve bezorgde verpleegkundigen, doortastende artsen. Een wereld die bestierd wordt door vrouwen, lijkt het wel.
En wat een liefde en betrokkenheid. Het kan niet anders dat we als mensen met vele draadjes aan elkaar verbonden zijn en iets in ons weet dat het welbevinden van de een bijdraagt aan dat van de ander.
Ik lees later een artikeltje over het belang van ‘hoop’. Onzin, meent de geïnterviewde filosoof en stoïcijn. Hoop is verraderlijk. Gemoedsrust vinden is het belangrijkste en om dit te vinden is het bijstaan van anderen in nood de Koninklijke route.
En dat is precies wat ik deze dag om me heen zie gebeuren. Wat de uitslag van de benauwdheid van De Geliefde ook mogen zijn, deze dag heeft mij extra vertrouwen in de aard van de mens gebracht. Puur en goed.

Hej kara vanner,
Min kara make ar hemma efter tva dagar pa sjukhus. Han mar inte bra. Han ar brostmarta. Kardiologen sager att det kommer att passera snabbt.
Han dricker ol och ater maten Charlotte tillagade.
JAG far mit skott AZ pa fredag och den andra ‘Dames’ flickan har fatt skottet idag.
Vi har kommit overens om att sluta skriva efter vaccinationen.
Tack for jullue kara kommentarer!

Med vanliga halsningar,
Angeline

Angeline, 2021. Trevligt och hemma igen oftewel ‘lekker weer thuis’

De geliefde zat vanavond weer naast me op de bank. Inmiddels ligt hij te slapen, doodmoe. De lieve duurzame dochter is na haar bezoek op de fiets gestapt, terug naar huis. Onze buikjes vol gestopt met groentes, liefde en gezondheid.

Langzaam daalt de stilte in. En een begin van besef van wat er allemaal gebeurd is. In nog geen 48 uur zijn we van het ene naar het andere perspectief en weer terug gezwiept. Een telefoontje van de huisarts om 20u bevestigt dat nog eens. Bezorgd, blij met deze uitkomst.
Een serieuze coronamelding in mijn praktijk liep er dwars door heen. De GGD die me zegt in quarantaine te gaan. Een sneltest die, opnieuw maar nu extra in prijs verhoogd, uitkomst biedt. En dan, net zo plotseling als makkelijk, een vaccinatie.
Voor beide Damesmeisjes.

Ik houd mijn blik op de toekomst gericht. Mijn Zweedse lessen gaan door, elke dag. Ook gisteren, zelfs vandaag. Mijn spinactiviteiten op de fiets op de overloop. Met de hoop op een zwerftocht naar het hoge noorden, waar de COVID situatie op dit moment erger dan elders is, dat terzijde.
De opdracht voor de taalles van vandaag is een e-mail schrijven. Bij deze.

Tack kara vanner😘🙏
Tack for dit stod.
(Er missen heel veel umlauten en andere vreemde tekens, dat kan ik nog niet op de iPad)

Verstuurd vanaf mijn iPad

Voor het eert kijk ik niet naar de persconferentie. Hoewel deze me meer dan ooit aangaat. Een vreemde dag vandaag. Dit schreef ik vanmorgen:

…en dan gaat de telefoon.
In ene verandert het perspectief. Van vertrouwen en rust naar een ongeruste beschouwing van buitenaf. Alsof er van binnen nog rust is en een deel van mij naar de nieuwe informatie kijkt. En hieruit de conclusie trekt dat er inmiddels een ander perspectief aan de orde is. Dan, langzaam, begint ongerustheid ook lijfelijk ervaren te worden. Eerst nog “nou, kom op, niets aan de hand, ga gewoon door met wat je aan t doen bent”, naar “shit, dit kan iets anders gaan betekenen”. Ongerustheid en een haast obsessieve behoefte in contact te zijn met geliefden. Met de kinderen, met geliefde vrienden die zich melden.
Wat er vandaag nog verder zal gaan gebeuren, deze langzaam verschuivende perspectieven zijn bij me. De ervaring van twee glijdende realiteiten in mijn geest, die eerst niet in de pas lopen, zich slechts langzaam verenigen. En dan nog blijft er een stukje ongeloof. Dit is wat je mensen hoort beschrijven bij rampen. ‘Echte’ rampen, corrigeert de kritische instantie in mijn hoofd. Die rationele kant heeft gelijk. Nu gelukkig nog wel. Officieel is er niets ernstigs aan de hand.

De Geliefde ligt in het ziekenhuis. Na ‘de kleine ingreep’, waarbij voor De Geliefde de kansberekening niet op kon gaan, is er een lek ontstaan. Op de IC, terwijl die al vol ligt, als ik de kranten mag geloven.
Ik breng de dag door aan de telefoon en ondertussen werk ik geobsedeerd aan een filmpje in een nieuw edit programma. Arbeidstherapie voor als je moet wachten. Alweer dat ‘wachten’.
Maar het stroomt, ook al doet het dat soms waar t niet hoort te stromen. Het stroomt.

Manieren om op te gaan in een landschap:
Heel lang heel stil staan
De kleur van het landschap aannemen
De vorm van het landschap aannemen
Je ingraven (onderduiken, opstijgen)
Een onopvallend dier nadoen
Erin verdwijnen
(..) ver genoeg weglopen of sterven
Je metamorfose afwachten
Zorgen dat het landschap zich op een dag naar jou voegt (..)
Uit:Eva Meijer, Vuurduin. Aantekeningen bij een wereld die verdwijnt.

Ik heb er al een paar uitgeprobeerd.

“It sometimes happens, at rare moments in our lives, we are suddenly aware of an altogether new world, different completely from that in which we commonly live. We feel as though we stand at the threshold of an undiscovered kingdom, for brief moments we understanding life”.
Walter J.C. Murray, Copsford.

Angeline, 2020. Zonder titel