Vuurpaard

Vuurpaard

Het Amsterdamse damesmeisje ligt op een smalle behandeltafel.

De assistente maakt mijn huid schoon en de dokter plaatst een bakje met attributen naast me waaronder een soort aardappelschilmesje. Ik ben geen held in dit soort dingen en val al liggend bijna flauw.

Dit is wel een toevallige samenloop van omstandigheden, denk ik nog.

Het is 18 februari, de overgang naar het Tibetaanse nieuwjaar begint traditioneel met een grote schoonmaakbeurt en daarna zal de houten slang van vorig jaar haar huid loslaten en komt er een nieuw jaar tevoorschijn: het vuurpaard.

Een half uur later stap ik, na een flauwte en opgelapt te zijn met koffie en koekjes, de deur uit, getransformeerd. Een stukje huid minder en een lidteken meer.

Ik neem, lichtelijk wankelend, de route door de Haarlemmerstraat.

Om mijn  gehavend decolleté te vieren schaf ik onderweg een nieuw truitje aan. Op het account van een dochter, om 5 euro te besparen. En de dierenwinkel- cadeaubon die ik al een eeuwigheid met me mee draag, wissel ik in voor een veel te duur ‘hufterproof’ speeltje voor mijn woeste labrador.

En dan zie ik ze.  Een voor een, drie dakloze ongedocumenteerde asielzoekers. Ze zitten op een stapeltje kranten in de vrieskou, met een papieren bekertje voor zich. “Jezus loves you”, lees ik. Ze kijken me vriendelijk aan, met open en gehavende gezichten die een warmer thuisland doen vermoeden.

Wat kan ik ze geven, denk ik koortsachtig. Ik herinner me de vrijgevigheid in Nepal met Losar, het Tibetaans nieuwjaar.

Een luxe telefoon heb ik, met kaarten erin maar geen spie contant geld en de dichtstbijzijnde ATM is minstens een halve kilometer verderop. Soep halen? Maar waar dan?

Gegeneerd wankel ik door, met mijn luxe tasje waaruit het speeltje vrolijk meekijkt.

Om mijn schuldgevoel weg te werken raadpleeg ik thuis aangekomen de Boeddhistische wijze. “Laat los, ga liggen, en word beter”, is het barse advies.

Gedwee geef ik me over. Ik ben nog geen vuurpaard (charismatisch, energetisch en gepassioneerd), maar ik ga t wel worden…eerst aan mijn nieuwe huidje werken

.

Geef een reactie