De oogchirurg met een naam die doet verlangen naar warme, rotsige eilanden zegt: het komt goed, u bent in goede handen. En daar ligt het Amsterdamse Damesmeisje dan, enige weken later, met het hoofd letterlijk in deze handen terwijl de verpleegkundige het operatielaken strak over het te opereren gebied spant.

Vandaag wordt de troebele lens die mijn gezichtsvermogen steeds meer inperkt, verwisseld. Opdat ik de afstand tussen penseel en het doek weer goed kan inschatten, En nog zo wat andere verbeterpunten…

De chirurgische ‘bot’ is er klaar voor. Vanuit mijn betrekkelijk veilige schuilplaats hoor ik de kunstmatige stem met de Griekse held spreken. Een venijnige prik in wat ik aanneem dat mijn ooghoek is en dan gaat de robot richting oog. Of ik slechte herinneringen heb aan mijn eerdere staaroperatie, vraagt de vaderlijke stem boven mijn hoofd en ik denk terug aan 15 jaar geleden, nog voor het AI tijdperk. Gewoon met ‘de hand’. Het beeld daarvan staat nog steeds op mijn ‘netvlies’. Niet ‘kunstmatig’ maar wel eng.

Ik denk ook terug aan eerder deze middag, in de diverse wachtkamers en gangen waar ik verbleef.
Het bitse echtpaar dat niet wilde opschuiven. “Waarom zou ik opschuiven, ga zelf ergens anders zitten..” En het andere echtpaar met rollator dat geschrokken naar een andere plek schuifelde. De oude vader met zijn zorgzame zoon, die alles geduldig vertaalde en mij zijn stoel aanbood. De oude moeder die na de operatie helemaal niets meer zag en haar dochter die in paniek raakte.
Niks kunstmatigs aan, uiterst menselijk allemaal. Ook de verpleegkundige in het piepkleine, wat smoezelige kamertje die de paniek niet kon managen en een collega belde.

Vervolgens, hoe ik, ontdaan van sieraden en tas in plastic verpakt in een rolstoel werd geduwd en door gangen werd gereden. En op de gang naast de operatiekamers werd geparkeerd en daar als een meubelstuk stond. Naamloos, terug gebracht tot een ding. Kunstmatig. Kil maar wel ‘handig’.

Tot de deur van operatiekamer x openzwaaide en de Griekse dokter even pauze nam, mij onder het plastic herkende en naar mijn vakantie informeerde.

Na de operatie laat hij me glunderend ’the little bastard’ zien, het troebele lensje, in stukken uit mijn oog gepeuterd. Mijn plan is het te verwerken in een kunstwerk, om mijn herkregen zicht te gedenken.
Ja, zegt de dokter, ik heb het vervangen door een lens ingesteld op het maken van kunst.

Niks kunstmatigs aan..