Het Amsterdamse Damesmeisje leest een boek over spierkracht. Het Friese Damesmeisje werkt in haar tuin. De weerbarstige bodem, de oude bomen met hun verstrengelde wortels vragen veel kracht en doorzettingsvermogen. Vandaag werkt ze aan het voltooien van haar persoonlijke reflectiehoekje. Daarvoor is een schutting gesloopt en een oude doodlopende sloot uitgebaggerd. Marie de hond helpt nog even mee en duikt verrotte plantenwortels op en deponeert ze op de kant. Helemaal dol. Maar er is een obstakel dat zelfs hond Marie niet kan oplossen. Er staat een oude grafzerk in de weg. Jaren geleden stond hij plots in de tuin, een verjaardagskadootje van een paar tuinmannen van de begraafplaats, met een provocerend briefje erbij. ‘Namens de firma List en bedrog’.
Het boek ‘ On muscle’ van Bonnie Tsui beschrijft de soms exceptionele kracht die vrouwen kunnen opbrengen, die niet verklaarbaar is door spiermassa, gewicht noch training. Van oudsher bestaat er (althans in onze cultuur) een angst voor deze kracht. Het wordt als ‘uncanny’, griezelig gezien. Sterke vrouwen belandden vroeger nog al eens op de kermis, als attractie. Of werden naar het dolhuis gestuurd. Termen als ‘hysterie’ vielen. Vrouwen kregen adviezen niet te veel te tillen anders zou hun baarmoeder eruit kunnen vallen. Kan je nagaan. Zou het wel eens in kilogrammen uitgerekend zijn hoeveel kracht vrouwen zetten om een kind te baren, vraagt het Amsterdamse DM zich af? Nooit gehoord dat er dan een baarmoeder ‘uitvalt’. ‘Gespierd’ zijn wordt vrouwen trouwens sowieso tegen gemaakt. Te ‘mannelijk’, verdacht tegenwoordig, zeker in de sportwereld. Ben je wel een ‘echte’ vrouw? De marathon benen van het Amsterdamse Damesmeisje werden ook wel eens ‘erg’ gespierd genoemd, te gespierd voor hoge hakken en een korte rok?! Liever kwetsbaar en niet gespierd de straat op moeten waar de meeste gevaren ‘schuilen’? De meeste vrouwen anno 2025 herkennen het gevoel van zich bedreigd voelen of ooit gevoeld hebben in de openbare ruimte. Dat die potentie tot exceptionele kracht met de baarmoeder te maken heeft, zou zeker de verklaring kunnen zijn. Het boek On muscle beschrijft hoe vrouwen hele auto’s optillen om hun kind te bevrijden. De aansturing van de benodigde kracht lijkt uit een ander neuraal netwerk te komen en wordt getriggerd door ‘compassionate’ oorzaken.
In de tuin ondertussen, duwen en trekken de Damesmeisjes aan de steen. Er wordt een steekwagen bij gehaald. Marie springt nog maar eens in de sloot. Niets helpt. Er zit geen enkele beweging in. Jammer, het zou zo leuk zijn dat plekje te realiseren en hier een bankje te zetten om even ‘weg’ te zijn uit het veeleisende bestaan.De Damesmeisjes kijken elkaar eens aan. De steekwagen gaat aan de kant. Ze planten hun hoge hakken stevig op de grond. En zetten kracht en nog meer kracht. Er komen oer-kreten uit hun kelen. En dan…. staat de steen twee meter verderop. Keurig langs de muur. Ze kloppen hun (nette) kleren af, kijken elkaar nog eens aan, en zijn dol tevreden. Krachtig, gespierd, selfsupporting. We nemen de straat terug voor iedereen die zich daar onveilig voelt of ooit gevoeld heeft
Liefs van de Dolle Damesmeisjes!