Een appje van het andere Damesmeisje. Gezellig! En nu natuurlijk via Signal, zoals elke rechtgeaarde linkse-paarse kerk-woke-activiste betaamt. Ze stuurt me het artikel Spotlight op ons! van auteur Stella Bergsma, met daarin een cursus Heren decentreren, compleet met zeven doe-het-zelf stappen om vrouwen meer in de schijnwerpers te zetten. Want, zo stelt Bergsma, vrouwen houden alles draaiende, terwijl alles om mannen draait. Kijk goed om je heen, lees de kranten en je weet hoe waar dit is. Overal opgeblazen baasjes, die denken dat de hele wereld alleen om hen draait. Die gaan ons never nooit niet op de eerste plaats zetten. Tijd dus om de man te decentreren: weg met zijn blik en doelen uit het centrum en huppekee, de vrouw met haar visie en ambities erin.
Bij stap 1 moet ik meteen erg lachen, vanwege het onweerlegbare argument: ‘Dump God, de meest centrale man die er is. Het idee dat ie alles heeft gecreëerd? Daar gaat het natuurlijk al mis. Iedereen weet waar het leven echt vandaan komt.’ En ook de andere stappen spreken aan. Vanaf nu ben ik een niet-lach-soldaat, die flauwe, vrouwonvriendelijke grapjes niet meer beloont met een geforceerde glimlach, ik hempathiseer niet meer – geen medelijden meer met the boys -, ik ga hemterrumperen -jammer alleen dat de meeste vergaderingen het tegenwoordig zonder mij moeten stellen- en word -nog meer- een nee-ninja. Van mijn eigen gezelschap genoot ik sowieso al, dus die stap hoef ik niet meer te zetten. Helemaal opgekwikt door het artikel valt diezelfde dag mijn oog op een zeer inspirerend gedicht van dezelfde Stella Bergsma:
Oud
Ik ga schitterend oud worden
met bladgoud op mijn schouders als schubben
met fede en haren van aria’s
u kent dat wel en een jas van zon
blinkend zal ik alles betreden
ik zal niet halfslachtig doodgaan
maar soepel door de sterfbedyoga
ik ga mijn jaren zo glanzend dik uitsmeren over mijn leven
zo vlezig zullen mijn feesten zijn
ik zal voortdurend weids gebaren
en af en toe ‘waarrimpel’ roepen
ik zal een tooi dragen: zo mooi als niet bestaat
de wijsheid zal uit me golven in honing
ik ga zo gebrekkig zijn dat gezonden me benijden
ze zullen hun ledematen kapotslaan
om zo te mogen kraken als ik.
Schitterend oud worden, dat lijkt me wel wat! Minstens zo goed kan ik me vinden in de handreikingen van de jong overleden Britse filosoof en socioloog Gillian Rose. Volgens haar zou een goede denker moeten beschikken over drie kwaliteiten: eros, aandacht en acceptatie.
Intellectuele eros betekent een leven lang hongerig blijven naar kennis en je emotioneel verbinden met de wereld en haar mysteries.
Aandacht gaat over nooit uitgeleerd zijn en met een vrije bik van een beginneling onderzoekend blijven kijken naar dat wat je dacht te kennen. Door langdurig schouwen stuit je altijd op iets nieuws.
Acceptatie wil voor Rose zoveel zeggen als: je moet losjes omgaan met je eigen gelijk.
Eigenlijk is dat precies zoals de Damesmeisjes in het leven willen staan, samen en in hun eentje. Schitterend oud worden, met intellectuele eros, met aandacht en met acceptatie. Afgeblust met een scheutje nee-ninja, een wolkje niet-lach-soldaat en genietend van elkaars gezelschap. En: in de spotlights! Wat wil een vrouw nog meer?
